Στην πορεία της τέχνης θα πρέπει να δεχτούμε ένα αντικαθρέφτισμα της ίδιας της ζωής, στη δράση της, στα πάθη της, στη δημιουργική της σιωπή, σ΄αυτό το προχώρημα πρός όλες τις διαστάσεις του εξωτερικού, αλλά κυρίως του εσωτερικού κόσμου.
Το πανάρχαιο ερώτημα στο τι είναι ποίηση, δεν έπαψε ποτέ να είναι επίκαιρο.
Εχουν ασφαλώς κατά καρούς δοθεί εύστοχες αποκρίσεις, που κάποιες μπορούν να θεωρηθούν κλασικές, καμμιά όμως δεν μπορούμε να πούμε , πως το έχει καλύψει.
Ειδικά στις μέρες μας ίσως να είναι και πιο δυσαναπάντητο.
Ωστόσο μερικοί υποστηρίζουν πως η ποίηση γράφεται με λέξεις, κι οι λέξεις αυτές -ουσία, πεμπτουσία, παραλογισμός- ασκούν μαγεία, οδηγούν σε μέθεξη.
Αλλοι πως είναι πόνος και δάκρυα και καϋμός μετουσιωμένα. Για αυτό και λένε γράφεται "με αίμα", γιατί βρίσκεται κάτω απο νόμους προαιώνιους, δεμένη με την ίδια την ζωή , αλλά και με τον θάνατο.
Αλλοι θεωρούν την ποίηση, σπάνιο μαργαριτάρι, δημιούργημα νόσου του ίδιου, του όστρακου.
Παρουσιάζεται με πολλά επίθετα κι όμως δεν είναι εύκολο πάντοτε, να διαπιστώνεται η αληθινή της ταυτότητα.Το μόνο σίγουρο αποδεικτικό της ποίησης, είναι η ίδια της η παρουσία.
Η ποίηση δεν εξηγείται παρά με ποίηση, όπως η θλίψη κι η πίκρα δεν εξηγούνται παρά με θλίψη και πίκρα.
Είναι η τελειότερη μορφή του λόγου, είτε λέγεται παραδοσιακή, είτε μοντέρνα, είτε ανήκει σε σχολή είτε σκοπεύει ελεύθερα.
Πάντα στο όνομα της τέχνης ακόμα κι αν όλα στον κόσμο είναι ψεύτικα, η ποίηση είναι το αληθινότερο ψέμα.
http://aggaleto.blogspot.com/2011/05/blog-post_1393.html
..................................................................................................................................................
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου