Εκφράσεις που χρησιμοποιούμε δανεισμένες από την Μ. Βδομάδα..

Πολλές απο τις φράσεις που χρησιμοποιούμε στην καθημερινή μας ζωή προέρχονται από τα Ευαγγέλια και τους ύμνους της Μεγάλης Εβδομάδας. Τα πρωτεία ανήκουν στη Μεγάλη Πέμπτη αλλά και οι υπόλοιπες ημέρες έχουν "δανείσει" την γλώσσα μας με αρκετές εκφράσεις.

"Ιδού ο Νυμφίος έρχεται".
Το χρησιμοποιούμε για να αναγγείλουμε την άφιξη κάποιου, συχνά και με ειρωνική διάθεση.


"Τα του Καίσαρος τω Καίσαρι".
Προέρχεται από τη φράση "Απόδοτε ουν τα Καίσαρος Καίσαρι και τα του Θεού τω Θεώ". Τη φράση αυτή την χρησιμοποιούμε όταν θέλουμε να δείξουμε οτι πρέπει να υπακούμε στο κράτος ή να δίνουμε στον καθένα ότι του οφείλουμε.


"Γραμματείς και Φαρισαίοι".
Το σωστό είναι "Ουαί υμίν Γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριταί" αλλά η φράση χρησιμοποιείται συνήθως για να περιγράψει ομάδες ανάξιων ανθρώπων που κατέχουν θέσεις εξουσίας.


"Η εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσα γυνή".
Την φράση αυτήτη λέμε και μεταφορικά και κυριολεκτικά
για να περιγράψουμε τις πράξεις μίας γυναίκας.


"Τριάντα αργύρια".
Η φράση αυτή επαναλαμβάνεται αρκετές φορές κατά ...
τη Μεγάλη Εβδομάδα αλλά ακούγεται για πρώτη φορά στο κατά Ματθαίον της Μεγάλης Τετάρτης. Χρησιμοποιείται για να περιγράψει την προδοσία με αντάλλαγμα.


"Πριν αλέκτωρ λαλήσει".
Από τη φράση του Ιησού "Ου φωνήσει σήμερον αλέκτωρ πριν ή τρις απαρνήση μη ειδέναι με", που προαναγγέλλει την άρνηση του Πέτρου. Στην καθημερινότητά μας αναφερόμαστε με αυτήν σε κάτι που πιστεύουμε ότι θα αποδειχθεί πολύ σύντομα.


"Λάβετε, Φάγετε".
Η προτροπή που ακούγεται στην πρώτη θεία Ευχαριστία και χρησιμοποιείται με ανάλογο τρόπο.


"Συ είπας".
Σημαίνει "εσύ τo είπες" και χρησιμοποιείται κυριολεκτικά. Την φράση την ακούμε πολλές φορές να την επαναλαμβάνει ο Ιησούς.




"Μάχαιραν έδωσες και μάχαιραν θα λάβεις".
Από το "Πάντες γαρ οι λαβόντες μάχαιραν εν μαχαίρα αποθανούνται" και σημαίνει πως ό,τι δίνεις παίρνεις.


"Από τον Άννα στον Καϊάφα"
Η σωστή φράση είναι "Απέστειλε αυτόν ο Άννας δεδεμένον προς Καϊάφαν". Την χρησιμοποιούμε σχεδόν καθημερινά όταν γινόμαστε "μπαλάκι" από τον έναν "υπεύθυνο" στον άλλο, για να εξυπηρετηθούμε.


"Διαρρηγνύει τα ιμάτιά του"
Συνήθως χρησιμοποιείται όταν κάποιος διεκδικεί με πάθος το δίκιο του. Την ακούμε και ως "σκίζει τα ρούχα του", αλλά συχνά έχει και ειρωνικό χαρακτήρα που τονίζει την υπερβολική αντίδραση κάποιου που υποκρίνεται τον αδικημένο.


"Αγαπάτε αλλήλους"
Από τη φράση-προτροπή του Ιησού για ενότητα και αγάπη μεταξύ των μαθητών και κατ’ επέκταση όλων των ανθρώπων : "Εντολήν καινήν δίδωμι υμίν ίνα αγαπάτε αλλήλους".


"Ήγγικεν η ώρα"
Το λέμε όταν φτάνει μια μεγάλη στιγμή, εμπενυσμένο από το «άγωμεν, ήγγικεν η ώρα και ο υιός του ανθρώπου παραδίδοται, ίνα δοξασθή...", που είπε ο Ιησούς.


"Επί ξύλου κρεμάμενος"
Η φράση χρησιμοποιείται για να περιγράψει τη δύσκολη θέση που βρίσκεται κάποιος όταν δεν υπάρχει κανείς και τίποτα να τον βοηθήσει. Προφανώς συνδέεται με την αντίστοιχη θέση του Ιησού πάνω στο Σταυρό.


"Ου γαρ οίδασι τι ποιούσι"


Σημαίνει "δεν ξέρουν τι κάνουν" και προέρχεται από τη μεγαλοσύνη του Ιησού τη στιγμή που οι άνθρωποι τον σταύρωναν! Εκείνος νιώθοντας την ανάγκη να τους υπερασπιστεί είπε τη φράση αυτή στον Πατέρα Του!


"Μνήσθητί μου Κύριε"
Από τις πιο συνηθισμένες εκφράσεις. Ακούστηκε από τον ληστή που ήταν δεξιά Του Κυρίου. Την λέμε όταν μας συμβαίνει κάτι τρομακτικό, όταν αγανακτούμε ή όταν ξαφνιαζόμαστε!


"Τετέλεσται"
Σημαίνει " ήρθε το τέλος" και ήταν η τελευταία φράση του Ιησού, πάνω στο σταυρό.


"Ανάστα ο Κύριος".
Με αυτήν αναφερόμαστε στην μεγάλη φασαρία. Προφανώς συνδέεται με τις θορυβώδεις εκδηλώσειςτης Ανάστασης σε πολλά μέρη της Ελλάδας.


"Και βάλω τον δάκτυλόν μου εις τον τύπον των ήλων", "Ειρήνη Ημίν",
Άπιστος Θωμάς.
Και οι τρεις εκφράσεις προκύπτουν από την δυσπιστία του Αποστόλου Θωμά να δεχτεί την Ανάσταση του Κυρίου. Η πρώτη χρησιμοποιείται για να δηλώσει τις χειροπιαστές αποδείξεις αλλά και την αλήθεια ενός γεγονότος. Το "ειρήνη ημίν", το λέμε για να επαναφέρουμε την ηρεμία μετά από μία ένταση και ο "άπιστος Θωμάς" περιγράφει τους ανθρώπους που αρνούνται να πιστέψουν σε κάτι, ακόμη κι αν πολλές φορές είναι μπροστά στα μάτια τους!


http://ektiesthisi.blogspot.com/2011/04/blog-post_24.html#ixzz1KXwCujJA
.........................................................................................................................................................

Τι πρέπει να πεις στο παιδί σου όταν σε ρωτάει για τον Θεό;

Μήπως ήρθε η ώρα που σε ρώτησε το παιδί σου για τον Θεό; Πρέπει να προσέξεις τι θα του πεις και να είσαι ειλικρινής μαζί του. Η ψυχολόγος Αλεξάνδρα Καππάτου σου δίνει συμβουλές για να ξέρεις τι να πεις στο παιδί σου!

Για τα μικρά παιδιά ο Θεός είναι μια προσωπική φιγούρα στην οποία μπορούν να μιλήσουν, να προσευχηθούν ή ακόμα και να γράψουν.

Πως βλέπουν τα παιδιά τον Θεό;

Πολλά παιδιά φαντάζονται το Θεό σαν ένα γενειοφόρο, ηλικιωμένο άντρα, ξαπλωμένο πάνω στα σύννεφα. Οι ερωτήσεις των παιδιών για το θεό ξεκινούν από πολύ νωρίς, ειδικά στις θρησκευόμενες οικογένειες.

Τα ερεθίσματα είναι πολλά. Αρχίζουν την ημέρα τους στο σχολείο με την προσευχή.
Στην καθημερινότητας της οικογένειας τους γίνεται τακτική αναφορά στο Θεό όπως: «Πρώτα ο Θεός», «Αν θέλει ο Θεός», «Θεού θέλοντος» κ.λπ.
Όσο υποσυνείδητα κι αν γίνεται αυτή η αναφορά, τα παιδιά καταλαβαίνουν πως υπάρχει μια ισχυρή δύναμη που ορίζει τη ζωή. Ωστόσο, πολλοί γονείς δυσκολεύονται να συζητήσουν για το Θεό με τα παιδιά τους.

Τι μπορείς να του πεις...

-Μοιραστείτε μαζί τους την πίστη σας στο Θεό όσο πιο απλά μπορείτε, προσαρμόζοντας τις κουβέντες σας στην ηλικία του παιδιού σας.

-Πρέπει, όμως, παράλληλα να του δίνετε να καταλαβαίνει ότι κάθε άνθρωπος σκέφτεται διαφορετικά για το Θεό και τον τιμά με το δικό του τρόπο.

-Όπως και οι περισσότεροι από σας, έτσι και τα παιδιά επεξεργάζονται την αντίληψή τους για το Θεό μεγαλώνοντας.

-Παραδεχτείτε με ειλικρίνεια πως υπάρχουν μερικά πράγματα για το θεό που εσείς –και κανένας άλλος στον κόσμο- δεν ξέρει με σιγουριά. Τα πιο πολλά παιδιά νιώθουν κάποια ανακούφιση συνειδητοποιώντας πως οι ερωτήσεις για την κοσμογονία, στις οποίες πασχίζουν να απαντήσουν, είναι εξίσου δύσκολες και για τους υπόλοιπους.

-Μην παρουσιάζετε το Θεό σαν μια αυστηρή δύναμη.

-Πολύ συχνά, τα μικρά παιδιά μαθαίνουν να βλέπουν το Θεό ως μια απειλητική υπόσταση, που διαθέτει πληθώρα μεθόδων για να τα ανακαλεί στην τάξη όταν ατακτούν.

-Η αγάπη και η χαρά είναι συναισθήματα πολύ πιο εποικοδομητικά από το φόβο και την απειλή, για να αποδοθούν στο Θεό.

-Αν η ιδέα του Θεού θα πρέπει να σημαίνει κάτι για ένα μικρό παιδί, αυτό θα πρέπει να είναι η σιγουριά και η αγάπη.

-Πολλά παιδιά δημιουργούν δυο Θεούς, τον ένα σοβαρό, αυστηρό και απαγορευτικό, τον άλλο χαρούμενο και καλοσυνάτο.

-Θυμηθείτε, πάνω απ’ όλα, πως στα συναισθήματά τους για το Θεό, τα παιδιά προβάλλουν τα συναισθήματα που νιώθουν για τους ενηλίκους, που παίζουν σημαντικό ρόλο στη ζωή τους.

-Όταν τα παιδιά βλέπουν γύρω τους καλοσύνη, συμπόνια και γενναιοδωρία, τότε οι πιθανότητες να οραματιστούν με τις ίδιες αυτές ιδιότητες το θεό είναι πολύ μεγάλες.

http://www.tlife.gr/Article/family-theos/0-12-15938.html

.................................................................................................................................................................

Δυο σκέψεις για τρεις φωτογραφίες

Μες την αγραματοσύνη μου, σκέφτομαι ότι οι Έλληνες μέσα στ' άλλα δύο πράγματα σημαντικά καταφέραμε.

Το πρώτο είναι να εφεύρουμε, να εισάγουμε και να χρησιμοποιήσουμε την λεγόμενη κριτική σκέψη. 

Γεγονός που έφερε τα πάνω κάτω στον αρχαίο αλλά και στον σύγχρονο κόσμο. 

Αυτό όχι απλά επηρέασε, όπως λένε, αλλά καθόρισε την σύγχρονη φιλοσοφία, αφού αυτή δεν αποτελεί παρά ..
επαναδιατύπωση της αρχαίας ελληνικής προσαρμοσμένη (ελάχιστα) στις συνθήκες και τις ανάγκες της εποχής.

Το δεύτερο που καταφέραμε είναι να μετουσιώσουμε, να κάνουμε, το φόβο του θανάτου, οίστρο της ζωής. Αυτό δεν επηρέασε ούτε καθόρισε κανένα ευρωπαίο, καθ' ότι για να το βιώσεις, για να το ψυχανεμισθείς πρέπει να είσαι Έλληνας.

Γι' αυτό έβαλα κι αυτές τις φωτογραφίες εδώ από πάνω.
Είναι από ένα πασχαλιάτικο έθιμο της Θεσπρωτίας, που θέλει τους συγγενείς να πηγαίνουν στους τάφους τον κεκοιμημένων με τα όργανα και να τους τραγουδούν.

Είναι εδώ που, η αρχαία ελληνική παράδοση συνταντά την Ορθοδοξία. 

Οι ζωντανοί τραγουδούν εκεί που άλλοτε μοιρολογούσαν τους νεκρούς, ξορκίζουν το φόβο τους, τραγουδώντας. 

Σκεπτόμενοι πως οι ψυχές των κεκοιμημένων ζουν στην πραγματική ζωή (μια φράση που λένε στο χωριό μου όταν αναφέρονται σε πεθαμένο λέει: "αφήστε τον αυτόν, κείνος είναι στην αλήθεια και μεις στα ψέμματα") και ακούν (εκτός απ' τις προσευχές) τα τραγούδια τους. 

Έτσι παρηγορούνται για τους "φευγάτους", δικούς τους ανθρώπους αλλά παρηγορούν και τον ίδιο τον εαυτό τους. 

Αφού βάδισαν με την Σαρακοστή και τη Μεγαλοβδομάδα το δύσκολο, ανηφορικό δρόμο προς την κορυφή (έτσι κι αλλιώς οι κατηφόρες δεν βγάζουν ποτέ σε κορυφές) βιώνουν τώρα την Ανάσταση.
Με τη σειρά τους, οι κεκοιμημένοι, θαμμένοι κατά την ανατολή, προσμένουν την ημέρα της Ανάστασης των σωμάτων. Ως τότε οι ψυχές τους, που ζουν, θα ευφραίνονται και θα δροσίζονται απ' τα μνημόσυνα, τα πρόσφορα, τα κόλλυβα και τα κλαρίνα.

Άϊντε τώρα να εξηγήσεις σ' έναν Γερμανό ή σ' έναν Δανό, όλα τούτα και να 'χεις την απαίτηση να σε καταλάβει.
Άϊντε να δει αυτές τις φωτογραφίες και να μην πει πως αυτοί χάζεψαν και πάνε πάνω από νεκρούς και τραγουδάνε.
Άϊντε τώρα να εξηγήσεις πως για μας δεν υπάρχουν νεκροί, αλλά κεκοιμημένοι. 

Και το βράδυ μετά την Ανάσταση θα πάμε με το Άγιο Φως ν' ανάψουμε το καντηλάκι στο μνημούρι τους.

Γι' αυτό ρε παιδιά αυτές τις μέρες που ακούγονται και γράφονται διάφορα για μας τους Έλληνες ούτε νευριάζω, ούτε θυμώνω, ούτε οργίζομαι. 

"Άστους" λέω μέσα μου, "τόσα ξέρουν τόσα λένε, τόσα καταλαβαίνουν, τόσα λένε".

"Παρέμβαση"

Το είδαμε στο: http://anemo-milos.blogspot.com/2011/04/blog-post_4853.html#ixzz1KMbPF9P3

Η απάτη του "αγίου" φωτός

Ιστορική περίληψη

Περί τον 9ο αιώνα οι Χριστιανοί επισκέπτονταν τους Αγίους Τόπους για να προσκυνήσουν τα εδάφη όπου έζησε(μάλλον) ο Ιησούς Χριστός. Όταν η Ιερουσαλήμ πέρασε στα χέρια των Σαρακηνών οι οποίοι ήταν οπαδοί του Μωάμεθ, οι προσκυνητές σταμάτησαν να την επισκέπτονται Θέλοντας να ανανεώσει το ζήλο των προσκυνητών, ο Αυτοκράτορας της Δύσης , με άδεια του Καλιφά, βασιλιά των Σαρακηνών, στόλισε την Ιερουσαλήμ με Μοναστήρια και Εκκλησίες. Μετά τον θάνατο και των δύο αρχόντων οι Άραβες άρχισαν πάλι τις καταστροφές και έτσι οι προσκυνητές και πάλι λιγόστεψαν, όπως και τα... κέρδη των μοναχών.

Ο Κοραής έγραψε: «Οι Μοναχοί, ως φρόνιμοι, δεν άργησαν να θεραπεύσωσι την δυστυχίαν, επινοήσαντες στο θαύμα του αγίου φωτός». Έτσι, για κάποιο διάστημα, με «νύχια και με δόντια» οι μοναχοί κράτησαν το εφεύρημα τους αυτό γεμίζοντας τα φυλακτήρια τους με τα αργύρια των αφελών πιστών. Στις αρχές του 11ου αιώνα, ο Σουλτάνος της Αιγύπτου, Αχέμ Βαμριλλάχ, «ακούσας ότι εγίνετο με δόλον των ιερέων θαύμα ετήσιον εις την Ιερουσαλήμ, ωργίσθη τόσον, ώστε και τον Ναόν του Αγίου Τάφου κατέσκαψε, και όλα τα ευρεθέντα εις αυτό πλούτη μετέφερεν εις το βασιλικόν του θυσαυρόν» (MOSHEM).

Παρ' όλα αυτά, οι μοναχοί κατόρθωσαν να ανοίξουν και πάλι την επικερδή επιχείρηση του προσκυνήματος και με το πρεστίζ του «θαύματος».Το μόνο που έμενε να ρυθμίσουν, ήταν η απαλλαγή απο την ενόχληση των Αράβων και κάτι τέτοιο έγινε με την επινόηση και την εγκληματική εκστρατεία των Σταυροφοριών Μετά τις Σταυροφορίες, οι Λατίνοι παρέμειναν για 88 χρόνια στην Ιερουσαλήμ, και έθρεψαν με το θαύμα τους αυτό την ακολασία τους. Μετά το επικερδές αυτό εμπόριο πέρασε στα χέρια των Ανατολικών, και συνεχίζεται μέχρι και σήμερα

περισσοτερα

http://www.ramnousia.com/2010/04/blog-post_8132.html

\............................................................................................................................................................

Η πορεία της Σταύρωσης του Ιησού

 ΔΕΙΤΕ: Γράφημα του Reuters

Ο Χριστός, μετά την σύλληψη του στο Όρος των Ελαιών, δικάστηκε και καταδικάστηκε από τους Αρχιερείς. Η δίκη ήταν βέβαια τυπική αφού η ετυμηγορία είχε αποφασιστεί πριν καν συλληφθεί. 

Οι Αρχιερείς ήθελαν... τον θάνατο Του.Επειδή όμως δεν είχαν την νόμιμη εξουσία, έπρεπε η καταδικαστική απόφαση να απαγγελθεί από τον Ρωμαίο διοικητή. 

Τα χρόνια εκείνα διοικητής στην Ιερουσαλήμ ήταν ο Πιλάτος. Σε αυτόν σύρθηκε ο Ιησούς, ενώ το πλήθος, μετά από παρότρυνση των Αρχιερέων, φωνάζοντας, ζητούσε την Σταύρωση Του. Υπήρχε το έθιμο, την ημέρα του Εβραϊκού Πάσχα, οι Ρωμαίοι να απελευθερώνουν έναν κατάδικο Εβραίο. Ο Πιλάτος θέλοντας να μην έχει την ευθύνη της σταύρωσης του Χριστού, ζήτησε από το πλήθος να διαλέξει ανάμεσα στον Θεάνθρωπο και στον Βαραβά, ένα στασιαστή και φονιά, ποιος θα ήταν αυτός που θα απελευθερωνόταν. Το πλήθος, δια βοής, επέλεξε να αφεθεί ελεύθερος ο Βαραβάς.

Αμέσως μετά, και με την εντολή πλέον του Πιλάτου, ο Χριστός οδηγείται στην εσωτερική αυλή του Πραιτωρίου (του διοικητηρίου δηλαδή των Ρωμαίων). Εκεί οι στρατιώτες του φορούν μια πορφύρα και ένα αγκάθινο στεφάνι. Χλευαστικά αποκαλώντας τον «Βασιλιά των Ιουδαίων», τον χτυπούν και τον φτύνουν. Η ώρα της Σταύρωσης έχει πλησιάσει.
Φορτωμένος ο Ιησούς με τον Σταυρό στον οποίο θα σταυρωθεί, οδηγείται προς τον λόφο του Γολγοθά. Στο δρόμο δεν αντέχει το βάρος του Σταυρού και πέφτει. 

Οι Ρωμαίοι επιβάλουν στον Σίμωνα τον Κυρηναίο, που διερχόταν από εκείνο το σημείο, να μεταφέρει αυτός τον Σταυρό του Μαρτυρίου. Τελικά στις 9 η ώρα το πρωί, ο Ιησούς σταυρώνεται. Το μαρτύριο του Χριστού κράτησε έξι ώρες. Στις 3 η ώρα το απόγευμα παρέδωσε το πνεύμα Του, αφού προηγουμένως είχε συγχωρήσει όσους ευθύνονταν για τον θάνατο Του.

Επειδή όμως το Σάββατο απαγορεύονταν οι κηδείες, ο Ιωσήφ από την Αριμαθαία, κρυφός μαθητής του Χριστού, ζήτησε από τον Πιλάτο να πάρει το σώμα Του και να το ενταφιάσει. Η άδεια αυτή του δόθηκε και έτσι τυλίγοντας το σώμα του Χριστού σε ένα σεντόνι, τον ενταφίασε σε ένα μνήμα λαξευμένο σε βράχο. Το άνοιγμα του μνήματος, κλείστηκε με μια μεγάλη πέτρα.

Η τελετή της Αποκαθήλωσης, γίνεται στις εκκλησίες μας, το μεσημέρι της μεγάλης Παρασκευής. Ενώ το βράδυ της ίδιας ημέρας τελείται η περιφορά του Επιταφίου. Οι καμπάνες των εκκλησιών χτυπούν πένθιμα όλη την διάρκεια της ημέρας είναι αυστηρότατη και απαγορεύει ακόμα και το λάδι. 

Πολλοί πιστοί συνηθίζουν να πίνουν την Μεγάλη Παρασκευή λίγο ξύδι, εις ανάμνηση αυτού που έδωσαν στον Ιησού, όταν ζήτησε νερό τις τελευταίες στιγμές της επίγειας ζωής Του.

Το έθιμο απαγορεύει κάθε εργασία την ημέρα αυτή. Σε πολλές περιοχές φτιάχνουν ένα ομοίωμα του Ιούδα, και μετά την περιφορά του Επιταφίου το παραδίδουν στην φωτιά. Τα λουλούδια του επιταφίου, μοιράζονται στους πιστούς, οι οποίοι τα φυλούν μαζί με τις εικόνες στα σπίτια τους. Τέλος, την ημέρα αυτή συνηθίζεται οι πιστοί να επισκέπτονται τους τάφους των νεκρών συγγενών και φίλων.

http://zouzouniblog.blogspot.com/2011/04/blog-post_7106.html

...........................................................................................................................................................

Τα δώρα της νονάς...

 Τα δώρα της νονάς...

Αύριο είναι Μεγάλη Παρασκευή και για μένα, ημέρα αφιερωμένη στην επίσκεψη στις βαφτισιμιές μου για να τους δώσω τα δώρα τους. Όμορφη συνήθεια και πολύ πιο όμορφη γιατί τη συνεχίζω όπως τη βρήκα κι εγώ από τη νονά μου, που κάθε Μεγάλη Παρασκευή μου έφερνε τα πασχαλινά δώρα μου... και θυμάμαι ακόμα με πόση λαχτάρα την περίμενα. Μερικά πράγματα δεν αλλάζουν ποτέ!!!!

Αύριο, λοιπόν, κι εγώ θα τους πάω τα δώρα που τόσο περιμένουν, τη λαμπάδα τους, που είναι φτιαγμένη κατόπιν δικής τους παραγγελίας (όπως και οι τούρτες τους κάθε χρόνο), όπως ακριβώς τις φαντάζονται και τις ονειρεύονται. Μου αρέσει να ασχολούμαι με τις επιθυμίες των ανιψιών μου και των βαφτισιμιών μου και όχι μόνον. Για να πω την αλήθεια, χαίρομαι, ίσως και περισσότερο από αυτές, όταν βλέπω τα ματάκια τους να λάμπουν και να κοιτάζουν έκθαμβες αυτό ακριβώς που μου ζήτησαν ή την έκπληξη που τους έχω και τόσο την περίμεναν... είναι το καλύτερο δώρο για μένα.

Δείτε τί τους έχω ετοιμάσει και βέβαια με τη βοήθεια (για το στόλισμα και το πακετάρισμα της λατρεμένης μου Ιωάννας...)

Τις λαμπάδες τους με τα κουκλάκια που θέλουν...

περισσοτερα

http://tantekiki.blogspot.com/2011/04/blog-post_1821.html

...........................................................................................

Η ΣΤΑΥΡΩΣΗ ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΑ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

 Η ΣΤΑΥΡΩΣΗ ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΑ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

Ο ΙΕΡΟΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ

Για την Σταύρωση του Ιησού Χριστού

Με την ευκαιρία της ελεύσεως της Μεγάλης Εβδομάδος θα επιχειρήσουμε μία Πατερική προσέγγιση του Πάθους του Ιησού Χριστού. Ειδικότερα, θα αναφερθούμε στον λόγο του Ιερού Χρυσοστόμου εις τον σταυρόν και εις τον ληστήν, και περί της δευτέρας του Χριστού παρουσίας, και περί του συνεχώς εύχεσθαι υπέρ των έχθρων.....

Ο άγιος πατήρ αρχίζει την ομιλία του με την αναφορά στην επιτέλεση της πανηγύρεως. Ο σταυρός ήταν για την προ Χριστού εποχή σύμβολο καταδίκης, στη συνέχεια όμως κατέστη αντικείμενο τιμής. Αποτελεί αναίρεση της έχθρας μεταξύ Θεού και ανθρώπων, ασφάλεια της πνευματικής ειρήνης και θησαυρό άπειρων αγαθών (πρβλ. M.P.G. 49, 399). Ο Απόστολος Παύλος αναφέρει σχετικά με τον Σταυρό: εορτάζωμεν μη εν ζύμη παλαιά... αλλ' εν αζύμοις ειλικρίνειας και αληθείας (Α' Κορ. 5, 8, M.P.G. 49, 399). Ως αιτία του εορτασμού προβάλλει το ότι το Πάσχα ημών υπέρ ημών ετύθη Χριστός (Α' Κορ. 5, 7).

Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Ιησούς Χριστός έγινε και θυσία και ιερέας, ενώ ο Σταυρός κατέστη το θυσιαστήριο. Η θυσία έγινε έξω από την πόλη και τα τείχη, διότι ήταν καθολική και διότι ήταν προσφορά για όλη την γη και όχι μόνο για τους Ιουδαίους. Επειδή, λοιπόν, ο Χριστός καθάρισε όλη την οικουμένη από την αμαρτία, όλος ο κόσμος έγινε χώρος προσευχής. Αυτή είναι και η έννοια των λόγων του Αποστόλου Παύλου βούλομαι ουν προσεύχεσθαι τους άνδρας εν παντί τόπω, επαίροντας όσιους χείρας (Α' Τιμ. 2, 8, M.P.G. 49, 401).

Αλλά το ύψιστο κατόρθωμα του Σταυρού ήταν το άνοιγμα του Παραδείσου. Ο πρώτος άνθρωπος, ο οποίος εισήχθη στον Παράδεισο, ήταν ένας ληστής, σύμφωνα με τα λόγια του ίδιου του Χριστού «σήμερον μετ' εμού έση εν τω παραδείσω» (Λουκ. 23, 43, πρβλ. M.P.G. 49, 401). Όταν οι Πρωτόπλαστοι εκδιώχτηκαν από τον Παράδεισο, τά-χτηκαν τα Χερουβείμ να τον τηρούν. Όμως ο Ιησούς ήταν Κύριος των Χερουβείμ. Εκεί εστρέφετο η φλογίνη ρομφαία, ενώ τώρα ο ίδιος ο Θεάνθρωπος αποδείχτηκε εξουσιαστής της φλόγας, της γέενας του πυρός, της ζωής και του θανάτου. Έτσι, όταν εισήλθε στον Παράδεισο, έλαβε τον ληστή μαζί Του, όχι καταπατώντας αυτόν, αλλά τιμώντας (τον Παράδεισο) με τον ίδιο τρόπο με τον οποίο οδήγησε τελώνες και πόρνες, όταν βρισκόταν στην γη, ώστε να φανούν άξιοι αυτής της τιμής (Ματθ. 21, 31, πρβλ. M.P.G. 49, 401). Ο μαθητής του Χριστού, Πέτρος φοβήθηκε μία υπηρέτρια.

Ο ληστής έβλεπε όλο τον Ισραηλιτικό λαό να φωνάζει και να βλασφημεί, όμως δεν περιφρόνησε τον εξευτελιζόμενο Εσταυρωμένο, αλλά, αφού παραμέρισε όλα αυτά με τα μάτια της πίστης, αναγνώρισε τον Κύριο ως Δεσπότη των Ουρανών, και ομολόγησε Αυτόν με την έκφραση «Μνήσθητί μου, Κύριε, όταν έλθης εν τη βασιλεία σου» (Λουκ. 23, 42, M.P.G. 49, 402). Είναι όντως χαρακτηριστική η διαφορά του ευγνώμονος ληστού από τον άλλο ληστή. Και οι δύο βρίσκονταν στον Σταυρό, αλλά ο ένας σώθηκε, ενώ ο άλλος οδηγήθηκε στην κόλαση. Ο ένας φέρθηκε με ευγνωμοσύνη, ενώ ο άλλος λοιδορούσε τον Ιησού.

Η μεγάλη φιλανθρωπία του Ιησού φαίνεται όχι μόνο από την Σταυρική Του θυσία, αλλά και από τα λόγια Του στον Σταυρό. Διότι, παρ' όλο που χλευαζόταν και διεκωμωδείτο, συγχώρησε τους σταυρωτές Του με τα χαρακτηριστικά λόγια: «πάτερ, άφες αυτοίς ου γαρ οίδασι τι ποιούσι» (Λουκ. 23, 34, M.P.G. 49, 405). Ενώ οι σταυρωτές Του βλασφημούσαν λέγοντας «ει υιός ει του Θεού, κατάβηθι από του σταυρού», (Ματθ. 27, 40, M.P.G. 49, 405), Εκείνος δεν κατέβαινε από τον Σταυρό, ακριβώς επειδή είναι Υιός του Θεού και ήλθε στην γη, για να σώσει τον κόσμο. Έτσι, με την συγχώρεση των σταυρωτών Του, έδωσε την δυνατότητα της άφεσης των αμαρτιών στον Απόστολο Παύλο και στους μύριους Ιουδαίους, οι οποίοι πίστεψαν σ' Αυτόν.

Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος καλεί τον κάθε πιστό χριστιανό να μιμηθεί τον Ιησού στο να προσεύχεται για τους εχθρούς του (πρβλ. M.P.G. 49, 405). Το παράδειγμα του Κυρίου μιμήθηκε ο Στέφανος, όταν κατά την στιγμή του λιθοβολισμού του έλεγε «Κύριε, μη στήσης αυτοίς την αμαρτίαν ταύτην (Πρ. 7, 60, M.P.G. 49, 405). Αλλά και ο Απόστολος Παύλος έγραψε ότι «ηυχόμην γαρ εγώ αυτός ανάθεμα είναι υπέρ των αδελφών μου, των συγγενών μου κατά σάρκα» (Ρωμ. 9, 3, M.P.G. 49, 406). Εκείνο όμως, το οποίο είναι άξιο θαυμασμού, είναι ότι ακόμα και στην Παλαιά Διαθήκη υπάρχει η αγάπη προς τους εχθρούς, παρά την ρητή διαβεβαίωση ότι οφθαλμόν αντί οφθαλμού, οδόντα αντί οδόντος (Εξ. 21, 24, Λευιτ. 24, 20, M.P.G. 49, 406).

Ομοίως ο Δαβίδ, όταν επαναστάτησε εναντίον του ο στρατός με τον γιό του Αβεσαλώμ, και ο Θεός ήταν έτοιμος να τιμωρήσει τους στασιαστές, είπε προς τον Θεό ότι ιδού εγώ ειμί ηδίκησα και εγώ ειμί ο ποιμήν εκακοποίησα, και ούτοι τα πρόβατα τι εποίησαν; γενέσθω δη η χειρ σου, εν εμοί και εν τω οίκω του πατρός μου (Βασ. Β 24, 17, M.P.G. 49, 406). Ο Σαμουήλ ο προφήτης, όταν ατιμάστηκε από τους Ιουδαίους, είπε τι δεν θέλησε να αμαρτάνει με το να σταματήσει να προσεύχεται στον Θεό γι αυτούς (πρβλ. M.P.G. 49, 406), διότι ως αμαρτία θεωρούσε την έλλειψη προσευχής για τους εχθρούς. Ομοίως και ο Στέφανος και ο Απ. Παύλος και άλλοι ιεροί άνδρες της Αγίας Γραφής συγχώρησαν τους εχθρούς τους.

Συνεπώς και εμείς οι υπόλοιποι χριστιανοί δεν θα συγχωρεθούμε από τον Θεό, εάν δεν ευχόμαστε υπέρ των έχθρων μας. Διότι, εάν προσευχόμαστε μόνον για τους φίλους μας, δεν θα γίνομε ανώτεροι από τους ειδωλολάτρες και τους τελώνες. Αν αντίθετα αγαπήσομε τους εχθρούς μας, θα γίνομε όμοιοι με τον Θεό, σύμφωνα με τα λόγια του ίδιου του Ιησού Χριστού τον ήλιον αυτού ανατέλλει επί πονηρούς και αγαθούς και βρέχει επί δικαίους και αδίκους (Ματθ. 5, 45, M.P.G. 49, 408). Ο Ιερός Χρυσόστομος καταλήγει τον λόγο του με δοξολογία προς τον Ιησού Χριστό.


Ν. Δρατσέλλα, Θεολόγου, M.Th

http://helleniclegion.blogspot.com/2011/04/blog-post_769.html

..................................................................................................................................................

Το Πάσχα του βιβλίου

Πενιχρές οι εκδόσεις λογοτεχνίας για το Πάσχα, πλην των παιδικών

Ta   πασχαλινά αυγά είναι το πιο δημοφιλές θέμα των παιδικών βιβλίων για το Πάσχα

Ένα λεύκωμα (Πάσχα στην Κέρκυρα, Τοπίο, 2011), δύο θρησκευτικές εκδόσεις (Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, Αναστάσεως ημέρα, Εκδόσεις Πέτρου Μπότση, 2011 και Κ. Σ. Γανωτής, Κανών του Μεγάλου Σαββάτου και Κανών του Πάσχα, Παρρησία, 2011), επανέκδοση των Πασχαλινών διηγημάτων του Παπαδιαμάντη και 12 παιδικά βιβλία περιλαμβάνει η εφετινή εκδοτική παραγωγή με θέμα το Πάσχα.

Η παραγωγή είναι ισχνή και αυτό δεν οφείλεται στην οικονομική κρίση. Περίπου ίδια ήταν η εικόνα και πριν από πέντε χρόνια. Η εξήγηση παρ’ όλα αυτά είναι οικονομική, καθώς το Πάσχα αποτελεί γιορτή που δεν «πουλάει» στον χώρο του βιβλίου, όπως λένε οι εκδότες. Συνδυασμένα κατεξοχήν με το βιβλίο ως δώρο, τα Χριστούγεννα και η Πρωτοχρονιά είναι εμπορικά η καλύτερη περίοδος για την αγορά του βιβλίου και ανάμεσα στις νέες εκδόσεις συναντάμε κάθε χρόνο πολλές με εορταστική θεματολογία.

Το Πάσχα όμως δεν συνηθίζουμε να δωρίζουμε βιβλία, αλλά λαμπάδες και σοκολατένια αυγά. Επιπλέον, η εορταστική περίοδος διαρκεί πολύ λίγο. Οι δύο εβδομάδες αγοραστικής κίνησης των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς μειώνονται σε μόλις τρεις-τέσσερις ημέρες το Πάσχα. Από την άλλη, τα Χριστούγεννα κυκλοφορούν και βιβλία μεταφρασμένα από άλλες γλώσσες, διότι το περιεχόμενο και τα έθιμα της γιορτής αγκαλιάζουν το σύνολο του χριστιανικού κόσμου και η μετάφραση ευνοείται. Δεν συμβαίνει όμως το ίδιο με το ελληνικό ορθόδοξο Πάσχα.

Για όλους αυτούς τους λόγους, οι συλλογές πασχαλινών διηγημάτων, μια παλιά εκδοτική παράδοση, έχουν πλέον εκλείψει. Ο Δημήτρης Αρμάος, ο οποίος ήταν ο επιμελητής της τρίτομης σειράς Πασχαλινά διηγήματα ελλήνων συγγραφέων (Gutenberg 1990), με κείμενα 19 λογοτεχνών από τον Ιάκωβο Πολυλά ως τον Παντελή Καλιότσο, ερμηνεύει το γεγονός ως αποτέλεσμα της επιρροής της δυτικής τάσης, που ενδιαφέρεται περισσότερο για τα Χριστούγεννα. «Για μας το Πάσχα είναι μείζων εορτή και εμείς έχουμε λογοτεχνικό υλικό για το Πάσχα», λέει στο «Βήμα».

Ο Δημήτρης Ποσάντζης, υπεύθυνος για τη σειρά ελληνικής λογοτεχνίας στις Εκδόσεις Καστανιώτη, σχολιάζει στο «Βήμα» ότι «το Πάσχα έχει μεν το χαρμόσυνο μήνυμά του, όμως η ημέρα της Ανάστασης δεν συνοδεύεται από το πρωθύστερο πανηγύρι των Χριστουγέννων, διότι προηγείται η εβδομάδα των Παθών, η εβδομάδα του Θρήνου. Δεν είναι τυχαίο ότι οι πασχαλινές ημέρες εμπνέουν πια όλο και λιγότερους συγγραφείς. Η αξεπέραστη νουβέλα «Πάσχα στο χωριό» του Αντώνη Σουρούνη αποτελεί ένα παράδειγμα, αλλά είναι και μια εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα».

Σταθερή εκδοτική εμφάνιση έχουν τα πασχαλινά διηγήματα του Παπαδιαμάντη, που κυκλοφορούν από πολλούς εκδοτικούς οίκους και επιβιώνουν εκδοτικά όχι χάριν του θέματός τους αλλά λόγω του λογοτεχνικού κύρους της πένας του Παπαδιαμάντη, γι’ αυτό και διαβάζονται ανεξαρτήτως των ημερών. Τι γίνεται όμως με διηγήματα άλλων, όπως του Αλέξανδρου Μωραϊτίδη, του Ανδρέα Καρκαβίτσα, του Κώστα Κρυστάλλη, του Παύλου Νιρβάνα, του Στράτη Μυριβήλη και άλλων; Ηθογραφικά τα περισσότερα, παρουσιάζουν τα ήθη και έθιμα στην ελληνική επαρχία άλλων εποχών και τα βρίσκουμε μόνο διασκευασμένα σε βιβλία για παιδιά, όπως η δίτομη έκδοση Ξεχωριστές πασχαλινές ιστορίες (Άγκυρα, 2009) της Ρένας Ρώσση-Ζαΐρη.

Το Πάσχα ζει στο παιδικό βιβλίο
Στο παιδικό βιβλίο, όπως δείχνουν οι αριθμοί, «αναπνέει» ακόμη το Πάσχα. Σκοπός των περισσότερων από αυτά τα βιβλία είναι «να εξηγήσουν στο παιδί το νόημα του Πάσχα, ώστε να κατανοήσουν τι γιορτάζουμε», λέει στο «Βήμα» ο εκπαιδευτικός Βαγγέλης Ηλιόπουλος, συγγραφέας μαζί με τη Βασιλική Νίκα του βιβλίου Ήρθε η Πασχαλιά, βάψτε κόκκινα αυγά! (Πατάκης, 2011). «Παλιά τα παιδιά ζούσαν τα έθιμα. Γνώριζαν τι είναι τα λαζαράκια και η Σαρακοστή. Σήμερα που δεν έχουν εξοικείωση με αυτές τις παραδόσεις τις προσεγγίζουμε με λαογραφικό τρόπο μέσα από τα βιβλία».

Το θρησκευτικό περιεχόμενο του Πάσχα, τα γεγονότα των Παθών του Ιησού και της Ανάστασης, αφηγείται ο Μπράιαν Γουάιλντσμιθ στο βιβλίο του Μια πασχαλινή ιστορία (Καλειδοσκόπιο, 2011) και η Μαρίνα Παλιάκη-Μπόκια με τα βιβλία Η κυρα-Σαρακοστή και Η Μεγάλη Εβδομάδα του Νικόλα (Άθως, 2011) προσπαθεί να εισαγάγει τα παιδιά στη θεολογική σημασία του ελληνορθόδοξου Πάσχα μέσα από τα λαϊκά έθιμα της εποχής.

Το πιο αναγνωρίσιμο σύμβολο του Πάσχα παραμένουν τα αυγά –είτε είναι τα βαμμένα κόκκινα αυγά της ελληνικής παράδοσης είτε τα ζωγραφιστά ή σοκολατένια της δυτικής παράδοσης– και τα βρίσκουμε στους τίτλους των περισσότερων από τα πασχαλινά παιδικά βιβλία: Βάφουμε αυγά, καλή μας Πασχαλιά! (Ψυχογιός, 2011) της Σοφίας Παράσχου, Το ταξίδι του κόκκινου αβγού (Παρρησία, 2011) της Γλυκερίας Γκρέκου, Ο λαγός που μισούσε τα κόκκινα αυγά (Διάπλαση, 2011) της Χρυσάνθης Καραΐσκου. Είναι άλλωστε η χαραμάδα από την οποία εισέρχονται στην ελληνική αγορά και τίτλοι της ξενόγλωσσης παραγωγής όπως Το πασχαλινό αυγό (Μεταίχμιο, 2011) της αμερικανής Ζαν Μπρετ.

Περισσότερο ενδιαφέρον για τα έθιμα του Πάσχα δείχνουν τα μικρά παιδιά, κυρίως στο νηπιαγωγείο και στις μικρές τάξεις του δημοτικού, τα οποία μπαίνουν στο κλίμα των ημερών μέσα από δραστηριότητες, παιχνίδια και κατασκευές. Οι εκδότες υποστηρίζουν την παιδική περιέργεια με ανάλογες εκδόσεις όπως η Πασχαλινή διασκέδαση με 500 αυτοκόλλητα (Μίνωας, 2011) της Κέλλυς Δημοπούλου.

Τα πιο πολλά από αυτά τα βιβλία απομακρύνονται από τον στενά θρησκευτικό προσανατολισμό και ανοίγονται περισσότερο στην παράδοση, βρίσκοντας έτσι κοινό και σε αλλόθρησκα παιδιά που ζουν στην Ελλάδα. Η Νικολέττα Μουρκοβίτη, δασκάλα στη Β΄ δημοτικού του 64^ο Δημοτικού Σχολείου στον Κεραμεικό, έχει στην τάξη της 15 παιδιά. «Το 70% είναι αλλοδαπά και πιστεύουν σε άλλες θρησκείες και δόγματα», λέει στο «Βήμα».

«Διδάσκονται τα γεγονότα του Πάσχα κατεξοχήν στο μάθημα των θρησκευτικών. Μπορούν να μην συμμετάσχουν στο μάθημα αν δεν θέλουν, τα περισσότερα όμως ανταποκρίνονται και συμμετέχουν οικειοθελώς. Ειδικά τα μικρότερα δείχνουν μεγάλη περιέργεια για τη γιορτή του Πάσχα. Μέσα από τον στολισμό αυγών και λαμπάδων και μέσα από τα βιβλία με παιχνίδια, δραστηριότητες και κατασκευές μαθαίνουν πιο ευχάριστα τα έθιμα της κοινωνίας στην οποία ήρθαν να ζήσουν».

http://www.tovima.gr/culture/article/?aid=396938
..............................................................................................................................................................

ΜΕΓΑΛΗ ΠΕΜΠΤΗ

Την Μεγάλη Πέμπτη γιορτάζουμε τέσσερα γεγονότα:

1. Τον Ιερό Νιπτήρα, το πλύσιμο δηλαδή των ποδιών των μαθητών από τον Κύριο, δείχνοντας για το ποια πρέπει να είναι η διακονία των πιστών στην Εκκλησιά. Ο Χριστός έπλυνε τα πόδια των μαθητών Του και τα σκούπισε με το «λεντίον» (πετσέτα) που είχε ζωστεί, σε ένδειξη της μέγιστης ταπείνωσής Του. Παράλληλα τους είπε: «αν, λοιπόν, εγώ ο Κύριος κι ο Διδάσκαλος σας έπλυνα τα πόδια, έχετε κι εσείς την υποχρέωση να πλένετε ο ένας τα πόδια του άλλου».

2. Το Μυστικό Δείπνο, δηλαδή την παράδοση του Μυστήριου της Θείας Ευχαριστίας. Ο Χριστός παρέθεσε στον όμιλο των μαθητών το τελευταίο Δείπνο πριν τον σταυρικό θάνατό Του. Δεν ονομάζουμε όμως το Δείπνο αυτόν «μυστικό», επειδή… έγινε χωρίς να το γνωρίζουν άλλοι, αλλά επειδή ο Χριστός μύησε τους Μαθητές Του στο «Μυστήριο των Μυστηρίων», την Θεία Ευχαριστία. Τους παρέδωσε το Σώμα Του και το Αίμα Του, την αιώνια πνευματική τροφή, που παραθέτει η Εκκλησία στους πιστούς σε κάθε λειτουργική σύναξη. Τους είπε, λοιπόν, δείχνοντας το ψωμί: «Λάβετε, φάγετε, τούτο εστί το Σώμα μου, το υπέρ υμών κλώμενον εις άφεσιν αμαρτιών». Μετά το δείπνο, έλαβε το ποτήρι με το κρασί και είπε: «Πίετε εξ αυτού πάντες. Τούτο εστί το Αίμα μου, το της Καινής Διαθήκης, το υπέρ υμών εκχυνόμενον εις άφεσιν αμαρτιών».

3. Την Προσευχή του Κυρίου στο Όρος των Ελαιών

και 

4. Την Προδοσία του Ιούδα, δηλαδή την αρχή του Πάθους του Κυρίου. Ο Ιούδας παρέδωσε τον Κύριο στους Ιουδαίους για το ευτελές ποσό των «τριάκοντα αργυρίων», δίνοντάς του συνθηματικά έναν ασπασμό και λέγοντας ειρωνικά «Χαίρε, ραββί».

Το πρωί της Μεγάλης Πέμπτης γίνεται η Θεία Λειτουργία του Μεγάλου Βασιλείου.

Κοινωνούν πολλοί πιστοί, κατάλληλα προετοιμασμένοι με εξομολόγηση και νηστεία. Για όσους νηστεύουν αυστηρά τη Μεγ. Βδομάδα (χωρίς λάδι), η Μεγ. Πέμπτη καταλύεται. Δηλ. τρώμε λάδι, καθώς γιορτάζουμε την παράδοση της Θ. Ευχαριστίας από τον Χριστό στην Εκκλησία και τιμάμε ξεχωριστά την ημέρα αυτή.

Τη Μεγάλη Πέμπτη, όταν τη νύχτα διαβάζονται τα δώδεκα Ευαγγέλια και γίνεται η τελετή της Σταύρωσης του Χριστού, η συγκίνηση της λαϊκής ψυχής για το θείο δράμα κορυφώνεται. Σε πολλά μέρη, γυναίκες και κορίτσια, διανυκτερεύουν στην εκκλησία, "φυλάγουν και μοιρολογούν το Χριστό" όπως συνηθίζουν να κάνουν για κάθε αγαπημένο τους νεκρό.

Την ίδια μέρα βάφουν τα πασχαλινά κόκκινα αυγά.

Η παράδοση αναφέρει ότι η Αγία Μαρία η Μαγδαληνή πήγε στη Ρώμη και διαμαρτυρήθηκε στον Αύγουστο για το έγκλημα του Πιλάτου, αναφέροντας παράλληλα τα σχετικά με την Ανάσταση του Χριστού. Επειδή όμως ο Αύγουστος δυσπιστούσε, εκείνη του είπε για να πιστέψει στην Ανάσταση, ότι θα κοκκίνιζε μόνο του το αυγό που κρατούσε στα χέρια της. Όπως και έγινε.

Για μερικούς βάφονται κόκκινα σε ανάμνηση του χυμένου αίματος του Χριστού. Για άλλους το κόκκινο χρώμα είναι έκφραση χαράς για το ευτυχισμένο γεγονός της Ανάστασης του Κυρίου και συνάμα μέσο αποτρεπτικό κάθε κακού.

Την ίδια σημασία έχει και η ανάρτηση κόκκινων υφασμάτων από τα παράθυρα την Μεγάλη Πέμπτη.

Από τη Μεγάλη Πέμπτη, αρχίζουν κυρίως τα πασχαλινά έθιμα. Από το πρωί οι γυναίκες καταγίνονται με το ζύμωμα. Ζυμώνουν τις κουλούρες της Λαμπρής με διάφορα μυρωδικά και τις στολίζουν με ξηρούς καρπούς και με στολίδια από ζυμάρι. Τα ονόματά τους ποικίλουν ανάλογα με το σχήμα που τους δίνουν. Λέγονται κουτσούνες, κουζουνάκια, κοφίνια, καλαθάκια, δοξάρια, αυγούλες, λαζαράκια.

Στην Κορώνη, τις λαμπριάτικες κουτσούνες, τις ζυμώνουν με λάδι, μύγδαλα και γλυκάνισο. Βράζουν και δαφνόφυλλα και προσθέτουν το ζουμί για νοστιμάδα. Τις πλάθουν στρογγυλές σαν κουλούρες ή μακρουλές και τις περιπλέκουν μέσα σε ζυμάρι. Βάζουν στη μέση το κόκκινο αυγό και τη στολίζουν με αγκιναρίτσες, πουλάκια, αμύγδαλα και σουσάμι. Βασική ασχολία της ημέρας είναι και το βάψιμο των Αυγών. Πάσχα δίχως κόκκινα αυγά δε γίνεται. Για αυτό και η Μεγάλη Πέμπτη λέγεται επίσης και Κόκκινη Πέμπτη ή " Κοκκινοπέμπτη" Το βάψιμο των αυγών γίνεται με ορισμένη εθιμοτυπία.

Σε πολλά μέρη, είναι συγκεκριμένος ο αριθμός αυγών που θα βάψουν και οι τρόποι και τα μέσα βαφής που θα χρησιμοποιήσουν. Σε ορισμένες περιοχές διατηρούν και κάποιες δεισιδαιμονίες: " πχ το δοχείο όπου βάφουν τα αυγά, πρέπει να είναι καινούριο, τη βαφή δεν την βγάζουν από το σπίτι, ούτε επιτρέπεται να τη χύσουν "

Άλλοτε γυναίκες και άντρες ασχολούνταν με το γράψιμο ή το κέντημα των αυγών. Δηλαδή ζωγράφιζαν πάνω στα αυγά με λιωμένο κερί, πουλιά ή διάφορα άλλα σχήματα. Τα κορίτσια βάζουν στα αυγά και φτερά από χαρτί χρωματιστό, τους βάζουν ουρά, μύτη από ζυμάρι σαν πουλί και το κρεμούν από την οροφή

Μ. ΤΕΤΑΡΤΗ

Τον νυμφώνα σου βλέπω